فأخذا ما لا حاجة بهما إليه ، فدخل ذلك على ذرّيّتهما إلى يوم القيامة ، و ذلك أنّ أكثر ما يطلب ابن آدم ما لا حاجة به إليه ، ثمّ الحسد ، و هو معصية ابن آدم حيث حسد أخاه فقتله ، فتشعّب من ذلك حبّ النّساء ، و حبّ الدّنيا ، و حبّ الرّئاسة ، و حبّ الرّاحة ، و حبّ الكلام ، و حبّ العلوّ و الثّروة ، فصرن سبع خصال ، فاجتمعن كلَّهنّ في حبّ الدّنيا . فقال الأنبياء و العلماء - بعد معرفة ذلك - : حبّ الدّنيا رأس كلّ خطيئة ، و « الدّنيا دنياءان : دنيا بلاغ و دنيا ملعونة « . « هيچ عملى بعد از معرفت خداى عزّ و جلّ و معرفت رسولش بهتر از بغض دنيا نيست ، و اين را شعبه هاى بسيار است ، و گناهان نيز شعبه ها دارد . نخستين چيزى كه سبب نافرمانى خدا شد تكبّر ، نافرمانى شيطان ، بود هنگامى كه سرپيچى و گردنكشى كرد و از كافران شد . سپس حرص و آن گناه آدم و حوّا بود وقتى كه خداى عزّ و جلّ به آنان فرمود : » از هر چه خواهيد بخوريد ولى به اين درخت نزديك مشويد كه ستمكار خواهيد بود « . پس آدم و حوا چيزى را كه بدان نياز نداشتند گرفتند و اين خصلت تا قيامت در نسلشان رخنه كرد ، و از اين رو بيشتر چيزهايى كه آدميزاد مىجويد به آن نياز ندارد . بعد از آن حسد است كه گناه فرزند آدم ( قابيل ) بود زمانى كه به برادرش ( هابيل ) حسد برد و او را كشت . و از اين نافرمانيها دوستى زنان و دوستى دنيا و جاه طلبى و راحت طلبى و حبّ سخن گفتن و حبّ سرورى و ثروت منشعب گشت ، و اينها هفت خصلت است كه همگى در دوستى دنيا گرد آمده‌اند . و به همين جهت پيامبران و دانشمندان - بعد از شناخت اين مطلب - گفتند : دوستى دنيا سر هر خطاست ، و دنيا دو گونه است : دنياى رساننده [ به طاعت خدا و سعادت آخرت ] و دنياى ملعون ( كه موجب دورى از رحمت خداست ) « . و امام باقر عليه السلام به جابر فرمود : « يا جابر إنّه من دخل قلبه صافى خالص دين اللَّه شغل قلبه عمّا سواه . يا جابر ما الدّنيا و ما عسى أن تكون الدّنيا ؟ هل هي الا طعام أكلته ، أو ثوب لبسته ،